Gepubliceerd op donderdag 19 november 2026
LS&R 2519
Hof van Justitie EU ||
19 nov 2026,
Hof van Justitie EU 19 nov 2026,, LS&R 2519; ECLI:EU:C:2026:990 https://www.lsenr.nl/artikelen/hvj-eu-uitzonderingen-op-etiketteringseisen-bij-parallelimport-geneesmiddelen-mogelijk

HvJ EU: uitzonderingen op etiketteringseisen bij parallelimport geneesmiddelen mogelijk

Hof van Justitie EU 19 november 2026, IEF 24047; LS&R 2519; IEFbe 4412; ECLI:EU:C:2026:996 (Waisrinter). In deze zaak tussen R. SpA en de Bondsrepubliek Duitsland, met A. AG als betrokken partij, staat de vraag centraal of bij de parallelimport van geneesmiddelen voor menselijk gebruik kan worden afgeweken van Europese etiketteringsvoorschriften. Het geschil betreft een geneesmiddel voor de behandeling van gevorderde prostaatkanker, dat vanuit andere EU-lidstaten naar Duitsland wordt geïmporteerd. R. SpA is houder van de handelsvergunning voor het referentiegeneesmiddel in Duitsland. De Duitse geneesmiddelenautoriteit heeft de parallelimportvergunning van A. AG verlengd en daarbij toegestaan dat bepaalde verplichte vermeldingen op de primaire verpakking achterwege blijven of niet in het Duits worden aangebracht. De reden hiervoor is dat het openen van de verzegelde verpakkingen om de injectiespuiten opnieuw te etiketteren de stabiliteit van het geneesmiddel kan aantasten. R. SpA betwist deze beslissing en stelt dat de etiketteringsvoorschriften niet correct zijn toegepast.

Het Hof van Justitie oordeelt dat de etiketteringsvoorschriften van de artikelen 54, 55 lid 3 en 63 leden 1 en 3 van Richtlijn 2001/83/EG ook gelden voor parallel geïmporteerde geneesmiddelen. Het feit dat voor dergelijke geneesmiddelen een bijzondere toelatingsprocedure geldt, betekent niet dat zij zijn vrijgesteld van de voorschriften die de veiligheid van patiënten moeten waarborgen.Vervolgens verduidelijkt het Hof wanneer sprake is van een geneesmiddel dat niet bestemd is om rechtstreeks aan de patiënt te worden verstrekt, zoals bedoeld in artikel 63 lid 3 van de richtlijn. Doorslaggevend is niet of het geneesmiddel uitsluitend op recept verkrijgbaar is, maar of de patiënt het zelfstandig veilig kan gebruiken. Wanneer voor de toediening een bijzondere handeling of toezicht door een zorgverlener of zorginstelling noodzakelijk is, kan het geneesmiddel onder deze uitzondering vallen. Daarnaast oordeelt het Hof dat artikel 63 lid 3 rechtstreekse werking heeft voor zover deze bepaling nationale autoriteiten de bevoegdheid verleent om over verzoeken tot vrijstelling van etiketteringsverplichtingen te beslissen. Lidstaten moeten deze mogelijkheid in hun nationale regelgeving waarborgen. Bij de beoordeling van een verzoek om vrijstelling van de taalvereisten moet de bevoegde autoriteit de bescherming van de volksgezondheid afwegen tegen het belang van het vrije verkeer van geneesmiddelen. Een vrijstelling is slechts mogelijk wanneer volledige vertaling van de etikettering en bijsluiter, gelet op de concrete omstandigheden, niet noodzakelijk is ter bescherming van de volksgezondheid. Het Hof beantwoordt hiermee de prejudiciële vragen van het Bundesverwaltungsgericht. Het is aan de Duitse rechter om de rechtmatigheid van de verleende vrijstelling met inachtneming van deze uitleg te beoordelen.

Vertaald:

68 Uit al het voorgaande volgt dat op de eerste vraag moet worden geantwoord dat artikel 54, artikel 55, lid 3, en artikel 63, leden 1 en 3, van richtlijn 2001/83 aldus moeten worden uitgelegd dat de etiketteringsvoorschriften waarin deze bepalingen voorzien, van toepassing zijn op geneesmiddelen voor menselijk gebruik die parallel worden ingevoerd.

85 Gelet op alle voorgaande overwegingen moet op de tweede vraag worden geantwoord dat artikel 63, lid 3, eerste volzin, van richtlijn 2001/83 aldus moet worden uitgelegd dat een geneesmiddel moet worden beschouwd als niet „bestemd om rechtstreeks aan de patiënt te worden verstrekt” in de zin van deze bepaling, wanneer het niet op veilige wijze kan worden ingenomen of toegediend door een patiënt die zelfstandig handelt, aangezien de toediening van dit geneesmiddel een bijzondere handeling of bijzonder toezicht door een beroepsbeoefenaar in de gezondheidszorg of een zorginstelling vereist, ongeacht of het betrokken geneesmiddel uitsluitend op medisch voorschrift verkrijgbaar is.

97 Bijgevolg volgt uit de algemene opzet en het doel van deze richtlijn dat de bevoegde nationale autoriteit slechts geheel of gedeeltelijk vrijstelling kan verlenen van de verplichting om de etikettering en de bijsluiter van een geneesmiddel in de officiële taal of talen van haar lidstaat op te stellen, wanneer na een afweging van de betrokken belangen, waarbij rekening wordt gehouden met alle omstandigheden van het concrete geval, blijkt dat de verplichting om alle vermeldingen op die etikettering of in die bijsluiter in de officiële taal of talen van die lidstaat op te stellen, niet noodzakelijk is ter bescherming van de volksgezondheid.