Overig  

Rb. Overijssel 14 oktober 2026, LS&R 2501; ECLI:NL:RBOVE:2026:6407 (AMfish tegen QRA c.s.). De rechtbank oordeelt dat visproducent AMfish onvoldoende heeft onderbouwd dat de door QRA Nederland geleverde conserveringsmiddelen niet aan de overeenkomst beantwoordden of dat QRA haar zorgplicht heeft geschonden. AMfish was begin 2022 een samenwerking met QRA aangegaan voor de toepassing van natuurlijke conserveringsmiddelen van Prosur op haar visproducten, met als doel onder meer een houdbaarheid van achttien dagen en voldoende beheersing van de uitgroei van Listeria monocytogenes te realiseren. Uit zogenoemde challenge tests, uitgevoerd door Normec en Eurofins, bleek echter dat de gewenste houdbaarheid en listeriaborging niet konden worden aangetoond. AMfish stelde daarop dat de conserveringsmiddelen niet de eigenschappen bezaten die zij op grond van de overeenkomst mocht verwachten en vorderde onder meer vergoeding van de aankoopprijs en de gemaakte testkosten. De rechtbank stelt voorop dat op grond van artikel 7:17 BW moet worden beoordeeld welke eigenschappen AMfish redelijkerwijs van de producten mocht verwachten. Uit de e-mailcorrespondentie waarin QRA sprak over berekeningen en optimalisatie voor een gewenste houdbaarheid van achttien tot eenentwintig dagen, kan volgens de rechtbank niet worden afgeleid dat QRA een minimale houdbaarheid van achttien dagen of een geslaagde challenge test had gegarandeerd. Partijen waren gezamenlijk een ontwikkeltraject aangegaan waarvan de uitkomst nog onzeker was. Ook de stelling dat de conserveringsmiddelen als zodanig ongeschikt waren, is onvoldoende onderbouwd. De omstandigheid dat de challenge tests niet het gewenste resultaat opleverden, betekent immers niet dat de middelen iedere conserverende werking missen. De rechtbank oordeelt verder dat QRA door haar adviserende betrokkenheid bij het ontwikkeltraject een verdergaande zorgplicht had dan een gewone verkoper, maar dat AMfish onvoldoende heeft onderbouwd dat QRA deze zorgplicht heeft geschonden. Ook het beroep op dwaling slaagt niet, omdat niet is komen vast te staan dat QRA voorafgaand aan de overeenkomst onjuiste toezeggingen over de werking van de middelen heeft gedaan. De rechtbank stelt daarnaast vast dat QRA, en niet CURA Nederland, de contractspartij van AMfish was. Alle vorderingen van AMfish worden daarom afgewezen.

Hof Den Haag 6 oktober 2026, LS&R 2483; ECLI:NL:GHDHA:2026:2969 (Van der Zwan c.s. tegen de Staat). Zeventien ondernemingen uit de Nederlandse pelagische visserijsector, waaronder Visserij Mij W. Van der Zwan & Zonen en Cornelis Vrolijk Holding, stellen dat de Staat hen onvoldoende heeft gecompenseerd voor de gevolgen van de Brexit. Door het vertrek van het Verenigd Koninkrijk uit de Europese Unie zijn de vangstmogelijkheden voor Nederlandse vissers verminderd. Om de negatieve gevolgen van de Brexit te verzachten, heeft de EU de Brexit Adjustment Reserve (BAR) opgericht. De Staat heeft met deze middelen verschillende steunmaatregelen voor de visserijsector getroffen, waaronder een saneringsregeling, een stilligregeling en een liquiditeitsregeling. Volgens de pelagische vissers had de Staat daarnaast een specifieke regeling moeten treffen om hen in betekenisvolle mate te compenseren voor hun schade. Zij stellen dat de Staat door dit na te laten in strijd heeft gehandeld met de maatschappelijke zorgvuldigheid en vorderen een verklaring voor recht en schadevergoeding. De rechtbank Den Haag heeft hun vorderingen afgewezen, waarna de ondernemingen hoger beroep hebben ingesteld.

Rb. Noord-Holland 17 september 2026, LS&R 2482; ECLI:NL:RBNHO:2026:13407 (Openbaar Ministerie tegen [verdachte]). Een verdachte staat terecht wegens het opzettelijk zonder registratie in voorraad hebben en de ten laste gelegde uitvoer van ketamine op Schiphol. De Rechtbank Noord-Holland acht bewezen dat de verdachte op 16 juni 2026 op Schiphol opzettelijk zonder de vereiste registratie een werkzame stof, te weten ketamine, in voorraad heeft gehad. Het gaat om ongeveer vier kilogram ketamine. Van de overige ten laste gelegde gedragingen, waaronder de uitvoer, wordt de verdachte vrijgesproken. Het bewezenverklaarde levert een opzettelijke overtreding van artikel 38 lid 1 Geneesmiddelenwet op. De rechtbank overweegt dat ketamine vanwege de geneeskundige toepassing ervan als werkzame stof onder de Geneesmiddelenwet valt, maar tegenwoordig ook steeds vaker voor recreatieve doeleinden wordt gebruikt. Volgens de rechtbank zijn drugs en illegaal gebruikte geneesmiddelen schadelijk voor de volksgezondheid en gaat de handel in dergelijke middelen veelal gepaard met andere vormen van criminaliteit.

Rb. Den Haag 8 september 2026, LS&R 2479; ECLI:NL:RBDHA:2026:27926 ([eiseres] tegen de inspecteur van de Belastingdienst). Een fiscale eenheid voor de omzetbelasting, bestaande uit zes vennootschappen, heeft optometristen en orthoptisten in dienst die oogheelkundige werkzaamheden verrichten bij ziekenhuizen en oogklinieken. Deze werkzaamheden bestaan onder meer uit oogheelkundig onderzoek, screening, low vision-zorg en verwijzing naar een oogarts. Een van de vennootschappen sluit met de zorginstellingen overeenkomsten over het verlenen van oogheelkundige zorgdiensten. De fiscale eenheid heeft over deze dienstverlening 21% omzetbelasting voldaan, maar stelt dat de medische vrijstelling van artikel 11 lid 1, onderdeel g, ten eerste, onder a, Wet op de omzetbelasting 1968 van toepassing is. Volgens de fiscale eenheid omvat haar dienstverlening meer dan het ter beschikking stellen van personeel, omdat zij onder meer rekening houdt met de competenties en voorkeuren van de optometristen, bij- en nascholing verzorgt en intercollegiaal overleg faciliteert. De inspecteur van de Belastingdienst stelt daartegenover dat sprake is van het ter beschikking stellen van personeel, waarop de medische vrijstelling niet van toepassing is.

Rb. Amsterdam 15 juli 2026, LS&R 2490; ECLI:NL:RBAMS:2026:7225 (OTCM tegen [gedaagde]). OTC Medical B.V. (OTCM), distributeur van onder meer medische hulpmiddelen, heeft een geschil met een leverancier van huidverzorgingsproducten over de beëindiging van hun distributieovereenkomst. Partijen werkten sinds 2019 samen en hadden afgesproken dat de overeenkomst na een eerste looptijd van drie jaar telkens met één jaar werd verlengd, tenzij een van hen deze met een opzegtermijn van drie maanden zou beëindigen. In 2023 intensiveerden partijen hun samenwerking door over te stappen op een model waarbij zij kosten en winsten en eventuele verliezen deelden. Ook spraken zij in 2024 over een mogelijke langdurige voortzetting van de samenwerking. De leverancier zegde de overeenkomst echter in september 2024 op tegen 31 december 2024. Volgens OTCM had de leverancier vanwege de intensievere samenwerking, de gedane marketinginvesteringen en de opgebouwde voorraad een langere opzegtermijn moeten hanteren of schadevergoeding moeten aanbieden. Daarnaast stelt OTCM dat de leverancier de contractuele exclusiviteits- en geheimhoudingsafspraken heeft geschonden door afnemers te benaderen en rechtstreeks te bevoorraden. OTCM vordert verklaringen voor recht en € 1.543.360,44 aan schadevergoeding.

Rb. Amsterdam 9 september 2026, LS&R 2467; ECLI:NL:RBAMS:2026:9098 (Milieudefensie tegen ING Bank). In deze zaak tussen Milieudefensie en ING staat de vraag centraal of Milieudefensie ontvankelijk is in haar collectieve actie tegen ING. Milieudefensie komt op voor de belangen van huidige en toekomstige generaties Nederlndse ingezetenen voor een leefbaar klimaat en een duurzame samenleving. Zij stelt dat ING als grote systeembank medeverantwoordelijk is voor het beperken van de opwarming van de aarde tot 1,5°C en vordert onder meer dat ING daarvoor maatregelen treft. Dit tussenvonnis ziet uitsluitend op de ontvankelijkheid van Milieudefensie onder de WAMCA. De rechtbank oordeelt dat sprake is van een algemeenbelangactie, zodat het lichte regime van artikel 3:305a lid 6 BW van toepassing is. De belangen van huidige en toekomstige generaties Nederlandse ingezetenen bij het beperken van ernstige klimaatverandering zijn volgens de rechtbank voldoende gelijksoortig en lenen zich voor bundeling. Ook vallen deze belangen binnen de statutaire doelstelling van Milieudefensie.

Rb. Amsterdam 2 juli 2026, LS&R2453; ECLI:NL:RBAMS:2026:6725 (Pluripharm tegen de apotheken). In deze zaak tussen Pluripharm en een aantal apotheken uit de Apotheekgroep Noordplein staat een omvangrijke betalingsachterstand voor geleverde genees- en hulpmiddelen centraal. Pluripharm levert sinds 2019 dagelijks farmaceutische producten aan de apotheken. De bestellingen werden op basis van vooruitbetaling geplaatst, waarna eventuele restbedragen moesten worden voldaan. Vanaf 2023 waren de vooruitbetalingen steeds vaker ontoereikend en liepen de betalingsachterstanden op. Pluripharm vordert in kort geding betaling van de openstaande facturen en verlangt daarnaast dat de apotheken zekerheid stellen door middel van pandrechten op onder meer vorderingen en aandelen.

Rb. Gelderland 12 juni 2026, LS&R 2451; ECLI:NL:RBGEL:2026:5964 ([de verzoeker] tegen de huisartsenpraktijk). De rechtbank oordeelt dat de vader van een in 2022 door suïcide overleden 17-jarige op grond van artikel 7:458a lid 1 onder c BW recht heeft op inzage in een deel van haar medisch dossier. Hoewel het medisch beroepsgeheim ook na het overlijden van een patiënt blijft gelden, kan dit worden doorbroken wanneer de verzoeker een zwaarwegend belang heeft, aannemelijk maakt dat dit belang door geheimhouding mogelijk wordt geschaad en inzage noodzakelijk is voor de behartiging daarvan. Volgens de rechtbank heeft de vader voldoende aannemelijk gemaakt dat er concrete aanknopingspunten bestaan voor een mogelijk tekortschieten van de huisartsenpraktijk. Daarbij betrekt de rechtbank onder meer dat de dochter kampte met complexe psychische en verslavingsproblematiek, in de periode voorafgaand aan haar overlijden herhaaldelijk samen met jongerenwerkers de huisarts bezocht en dat het uiteindelijk vijf maanden duurde voordat een afspraak met de praktijkondersteuner jeugd plaatsvond. Ook het rapport van de Inspectie Gezondheidszorg en Jeugd laat volgens de rechtbank reële vragen open over de verleende zorg, waaronder de samenwerking en regie, de dossiervoering, de inschatting van de psychische problematiek en het voortbouwen op reeds bekende informatie. In deze procedure hoeft niet vast te staan dat de huisartsenpraktijk daadwerkelijk is tekortgeschoten; beslissend is dat het vermoeden van een mogelijk tekortschieten voldoende aannemelijk is gemaakt. Het medisch dossier is noodzakelijk om duidelijkheid te verkrijgen over welke signalen wanneer met de huisartsenpraktijk zijn gedeeld en hoe daarop vervolgens is gereageerd.

CBb 18 augustus 2026, LS&R 2448; ECLI:NL:CBB:2026:372 (landbouwer tegen de minister van Landbouw, Visserij, Voedselzekerheid en Natuur). Een landbouwer had voor 2023 betaling aangevraagd voor onder meer de eco-regeling van het Gemeenschappelijk Landbouwbeleid. In zijn Gecombineerde opgaven werd aanvankelijk berekend dat hij voor tarief goud in aanmerking kwam. De minister wees de extra betaling echter af, omdat voor de eco-activiteit stikstofbindende gewassen op de percelen 4, 23 en 70 geen waarde was toegekend. Deze percelen waren volgens de minister mede gebruikt om te voldoen aan GLMC 8. Op grond van artikel 31 lid 5 onder a Verordening (EU) 2021/2115 mogen betalingen uit de eco-regeling uitsluitend worden gedaan voor verbintenissen die verder gaan dan de toepasselijke conditionaliteiten. Tijdens de zitting liet de minister zijn standpunt voor de percelen 4 en 70 vallen, omdat deze percelen niet nodig waren om aan de 7%-grens van GLMC 8 te voldoen. Voor die percelen wordt daarom alsnog waarde toegekend, waardoor de landbouwer in aanmerking komt voor tarief zilver. Het geschil beperkte zich daarna tot perceel 23. Niet in geschil was dat dit perceel wel nodig was om de 7%-grens te halen en dat de eco-activiteit stikstofbindende gewassen op dit perceel daarom niet voor waardering in aanmerking kwam.

HvJ EU 14 juli 2026, LS&R 2425; IT 5399; ECLI:EU:C:2026:579 (AR e.a. tegen Österreichische Datenschutzbehörde e.a.). In deze zaak worden zeven prejudiciële vragen gesteld omtrent de openbaarmaking van persoonsgegevens van sporters die de antidopingregels hebben overtreden. AR, YT, DI en RN zijn vier sporters aan wie wegens overtreding van de Oostenrijkse antidopingregels een tijdelijke dan wel levenslange uitsluiting van deelname aan wedstrijden is opgelegd. Op grond van de Oostenrijkse antidopingwetgeving moet NADA Austria op haar website een lijst publiceren met onder meer de voor- en achternaam van de betrokken sporter, de beoefende sport, de begane overtreding, de opgelegde sanctie en de begin- en einddatum daarvan. De ÖADR publiceert deze gegevens daarnaast via persberichten op haar website. In oktober 2021 verzoeken de sporters NADA Austria en de ÖADR om hun namen en de betreffende sporten van de websites te verwijderen. Nadat hieraan geen gehoor wordt gegeven, dienen zij een klacht in bij de Oostenrijkse toezichthouder wegens schending van het recht op gegevenswissing uit artikel 17 AVG. Zij stellen onder meer dat sprake is van bijzondere persoonsgegevens in de zin van artikel 9 AVG en van persoonsgegevens betreffende strafrechtelijke veroordelingen en strafbare feiten in de zin van artikel 10 AVG. Ook achten zij het Oostenrijkse systeem van algemene openbaarmaking niet noodzakelijk en onevenredig. De Oostenrijkse toezichthouder verklaart de klachten van AR, DI en RN ongegrond. Volgens de toezichthouder is de publicatie noodzakelijk om te voldoen aan een wettelijke verplichting, zodat op grond van artikel 17, derde lid, onder b, AVG geen recht op gegevenswissing bestaat. De klacht van YT wordt afgewezen wegens gebrek aan procesbelang, omdat haar gegevens op dat moment nog niet waren gepubliceerd. De sporters stellen tegen deze beslissing beroep in bij het Bundesverwaltungsgericht. YT voert daarbij aan dat haar een uitsluiting van vier jaar is opgelegd en dat de publicatie van haar gegevens daarom ophanden is.